Είμαστε αυτό που τρώμε… και τρώμε αυτό που είμαστε

Από κρεατοφαγία σε χορτοφαγία σε 37 χρόνια.

Ήμουν περίπου 9 χρόνων. Είχαμε πρόσφατα μετακομίσει στην Ελλάδα από την Αυστραλία για οικογενειακούς λόγους. Ξαφνικά από ένα αστικό προάστιο της Αδελαΐδας ζούσαμε σε ένα εξοχικό προάστιο της Φλώρινας, μέσα στην άγρια φύση. Είχαμε και έναν σταύλο, ο οποίος περιείχε αγελάδες, κουνέλια, γουρούνια, κότες, χήνες, πάπιες, σκυλιά, γατιά…

Εκεί ήταν η πρώτη φορά που συνδέθηκα ουσιαστικά με τα ζώα. Η εμπειρία μου με τις αγελάδες, μπορώ να πω, πως ήταν ιερή. Αυτά τα πανέξυπνα όντα πρόσεχαν να μην μας πατήσουν όταν βάζαμε είτε τις αρμεκτικές μηχανές, είτε τα χέρια μας να τους πάρουμε το γάλα για να το πουλήσουμε, να το πιούμε, να φτιάξουμε γιαούρτι, βούτυρο, τυρί και όλα τα παράγοντα, στα οποία έγινε μάστορας η μητέρα μου. Η μητέρα μου είχε παρομοιάσει κάθε μια απο τις αγελάδες με μια συγχωριανή της, οπότε είχαν και το αντίστοιχο όνομα. Για παράδειγμα, ονομάσαμε μια μεγάλη καφέ αγελάδα «Περζέ», γιατί τα πάχη της αγελάδας φαιντόντουσαν σαν τις κουβέρτες με τις οποίες τριγύριζε το χωριό η γυναίκα αυτή! Καθώς τις βοσκούσαμε, στήναμε «σπιτάκια» με κουβέρτες και παιχνίδια ανάμεσα σε τεράστιες βελανιδιές, με σκοπό να παρακολουθούμε τις αγελάδες μας, ώστε να μην παραστρατήσουν στα γειτονικά χωράφια. Continue Reading →

Η μόνη λύση στην κρίση είναι… η επιστροφή στη φύση!


Σ’ ένα δανεικό τροχόσπιτο με παράθυρα στην οροφή
κάπου κάνει το ξεκίνημα η καινούρια μου ζωή…

Ξυπνάω στις 4 το πρωί, έχοντας χορτάσει ένα 8ωρο θεραπευτικότατου ύπνου. Η πανσέληνος είναι ακόμα ψηλά και αναδεικνύει το πανέμορφο τοπίο. Μια βαθιά ανάσα γεμίζει τα σωθικά μου και με βυθίζει πάλι στην ανάγκη για περισσότερη ξεκούραση. Ταξίδεψα από μακριά για να βρεθώ εδώ… ταξιδεύοντας μέσα στο χρόνο, περνώντας από την κόλαση, τον παράδεισο και κάθε πτυχή ενδιάμεσα…να αναζητάω, να πολεμάω και να αγαπάω. Μπρος, πίσω, πάνω, κάτω, ανάποδα, απ’ την καλό και απ’ το κακό μέρος του εαυτού μου. Να σκέφτομαι ένα πράγμα, να αισθάνομαι άλλο και να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό. Ένα απροσδιόριστο άγχος… Continue Reading →

Να πράξουμε ή να μην πράξουμε…και πώς;

Όταν καταλήγεις ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις βία, τότε παίζεις το παιχνίδι του συστήματος. Το καθεστώς θα σε εκνευρίσει, θα σου τραβήξει τα γένια, θα σε χαστουκίσει στο πρόσωπο, για να σε κάνει να πολεμήσεις. Διότι από την στιγμή που θα σε κάνουν βίαιο, τότε ξέρουν και πώς να σε χειριστούν. Το μόνο πράγμα που δεν ξέρουν πώς να χειριστούν είναι η μη-βία και το χιούμορ. — Τζων Λένον

Μόλις διάβασα το παραπάνω απόσπασμα, ήξερα μέσα μου κατευθείαν, γιατί η συμμετοχή μου στην πορεία της 12ης Φεβρουαρίου 2012 στο Σύνταγμα ήταν …εκτός πορείας. Continue Reading →

3 Τρίτου 12: Γιορτάζω 36 χρόνια ζωής, 3 χρόνια του blog, 3 χρόνια & 3 μήνες στην Ελλάδα και το ξεκίνημα ενός μεγάλου πρότζεκτ!

Ξύπνησα σήμερα με την τεράστια ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι σχεδόν καθημερινά αυτές τις μέρες! Ίσως έχει να κάνει με το φετίχ που έχω με τον αριθμό 3. Ίσως γιατί πήγα στο καλύτερο αποκριάτικο πάρτυ EVER στην Ελλάδα τις προάλλες, χόρεψα και γέλασα με τη ψυχή μου και ακόμα χαμογελάω. Ίσως είναι γιατί είναι τα γενέθλιά μου. Ίσως είναι γιατί ξεκινάω κάτι καινούργιο. Ίσως είναι γιατί όλα τα πράγματα κάνουν τη ζωή τόσο όμορφη…

Πριν από 3 χρόνια και 3 μήνες έφτασα στην Ελλάδα: 3 Δεκεμβρίου 2008, λίγες μέρες πριν τα Δεκεμβριανά. «Βρήκες την καλύτερη εποχή να έρθεις» μου λέγανε. Continue Reading →

Έκτακτα νέα: Kangouro επιστρέφει στη χώρα των θαυμάτων!

mum in olive tree_kangouroΠω ρε παιδιααααααααά,

Που είμαστε, τι κάνουμε, πως πάτε;

Εξαφανίστηκα!

Είμαι στην Αυστραλία και μαζεύω ελιές στη φάρμα της μητέρας μου γιατί χρειαζόταν βοήθεια. Έκανε δύο εγχειρήσεις τους τελευταίους δύο μήνες και δεν είναι τόσο καλά. Επίσης, δεν έβρισκε, λέει εργάτες. Προτίμησε να μου πληρώσει το εισιτήριο από Ελλάδα να έρθω να τη βοηθήσω, παρά να βρει κάποιον “ξένο”. “Γιατί;” τη ρώτησα.
Continue Reading →

Η τελευταία και…πρώτη φορά.

Το 2004 ήταν η τελευταία χρονιά που δούλεψα σε μια δουλειά που δεν με εκφράζει. Από τότε έχω δουλέψει ως ελεύθερος επαγγελματίας σε διάφορους ρόλους (διαχείριση έργων, παραγωγή βίντεο, συγγραφέας, σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης, εκπαιδεύτρια), ο κάθε ρόλος διαφορετικός από τον επόμενο και ο κάθε ένας μου θύμιζε πόσο μου αρέσει να έχω ποικιλία στη δουλειά μου.
Continue Reading →

Kangouro – αναζητώντας εισόδημα

Οι πιο πολλοί ψάχνουν για δουλειά όταν δεν έχουν μία. Εγώ απλά ψάχνω για τρόπους να εισπράξω εισόδημα για λόγους επιβίωσης. Δεν με ενδιαφέρει ούτε με βολεύει η full time εργασία.

“Μα δεν θέλεις την ασφάλεια μιας δουλειάς;” με ρωτάνε.
Continue Reading →

Kangouro – λέει την αλήθεια


“Μια Ελληνο-Αυστραλέζα θέλει να πάει σε YOGA μάθημα, αλλά παραπλανιέται με υποσχέσεις ομορφιάς…ή όχι;”

Η πρώτη μου δοκιμή να δω πως θα πάω στην ελληνική αγορά. Το βιντεάκι ήταν για τον διαγωνισμό της Amita Frooties, “Η Αλήθεια να πίνεται”. Προφανώς για να κερδίσεις έναν διαγωνισμό πρέπει να έχεις μέσο…έστω και αν σε αυτήν την περίπτωση το “μέσο = πόσα άτομα ξέρεις”. Μεγάλη πρόκληση γιατί δεν έχω ούτε χρόνο στην Ελλάδα. Θα μου πείτε: “Δεν έχεις φίλους στην Αυστραλία;”
“Ναι, αλλά surprise surprise πολλοί λίγοι από αυτούς γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα.”
Δικαιολογίες; Ναι.
Φόβος απόρριψης; Definitely.

Continue Reading →

Απομνημονεύματα μιας άθρησκης – part 1

λαμπάδα

Πάσχετε απο Πασχίτιδα; Εγώ πάντως πάσχω από απασχία. Αν και δεν είναι προβληματικό αυτό για μένα. Γενικά μου κάνει τη ζωή πιο εύκολη, πιο ευχάριστη, πιο ελεύθερη. Καθώς τρέχετε να χαραμίσετε λεφτά για λαμπάδες, να βάψετε αυγά και να εκκλησιάζεστε, εγώ βρίσκω λίγες μέρες να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ. Και αυτό ισχύει για όλες τις θρησκευτικές γιορτές. Δηλαδή μπορείτε ελεύθερα να με κατηγοριοποιήσετε (ακόμα και κατηγορήσετε) ως άθρησκη. Εάν δεν έχετε συντονισθεί στη συχνότητά μου, δηλαδή δεν έχετε ιδέα τι λέω, δεν πειράζει. Θα σας το εξηγήσω.
Continue Reading →

Οι φίλοι οφείλουν…

Best friends skype

Έχουν περάσει σχεδόν 4 μήνες από τότε που προετοιμαζόμουν για την θριαμβευτική μου έξοδο από την Αυστραλία. Έχω αρχίσει να πεθυμώ την κολλητή μου σε μεγάλο βαθμό. Αν και μιλάμε συχνά, δεν το ευχαριστιέμαι όπως την προσωπική επαφή. Η ψηφιακή τεχνολογία πραγματικά διευκολύνει την συχνή επικοινωνία γιατί μπορώ να τηλεφωνώ χωρίς χρέωση μέσω του υπολογιστή μου (και με unlimited downloads εδώ στην Ελλάδα, μπορώ να μιλώ με τις ώρες) και με προγράμματα όπως το Skype και το ooVoo, μπορώ να δω και τις φάτσες των αγαπημένων μου. Αλλά άλλο να μιλάς μέσω υπολογιστή και άλλο να κάνεις παρέα και να μυρίζεις τις μασχάλες του άλλου.
Continue Reading →

To βαπόρι της ζωής

boat

Ο εβδομηντάχρονος πατέρας μου κατέβηκε στην Αθήνα από το χωριό απόψε. Κατά την διάρκεια της συζήτησης με ρώτησε πως αν το μετρό πάει στον Πειραιά. Τον ρώτησα γιατί θέλει να πάει στον Πειραιά, γιατί αμφισβήτησα πως θα πήγαινε απλά για μια βόλτα. Μου φανέρωσε πως είχε σκοπό να ζητήσει δουλειά στα “βαπόρια, αλλά πού να πάρουν έναν γέρο σαν και εμένα”.
Continue Reading →

3 Τρίτου 09: 33 χρονών, 66 κιλά και 3 μήνες στην Ελλάδα

66 kg

Η αγαπημένη μου μέρα, γιατί είναι τα γενέθλιά μου – και μια ιδιαίτερη μέρα φέτος από μαθηματική άποψη, γιατί συμπεριλαμβάνει μια τετραγωνική ρίζα (3 x 3 = 9) και αυτό, μου λένε, γίνεται μόνο 9 φορές κάθε αιώνα. Και είναι ακόμα πιο καταπληκτικό γιατί κλείνω τα 33…και ζυγίζω ακριβώς 66 κιλά (6 κιλά περισσότερα από τότε που ήρθα)…και έχουν περάσει 3 μήνες ακριβώς από την άφιξή μου από την Αυστραλία. Continue Reading →

Εγώ φταίω

Με έπιασε μια ψιλο-μελαγχολία, κάτι ψιλο-νεύρα και γενικά ένα απροσδιόριστο συναίσθημα σήμερα και δεν ήξερα από που προερχόταν. Σκεφτόμουνα πως κάτι φταίει, ίσως αισθανόμουν πως ήθελα κάτι πιο exciting να γίνει στη ζωή μου σχετικά με τη δουλειά: I want some action!

Continue Reading →